شمع سوخته ای را دید که از عمرش لحظاتی بیش نمانده بود.

به او پوزخندی زد و گفت : دیشب تا صبح خودت را فدای چه کردی؟

شمع گفت : خودم را فدا کردم تا او در غربت شب غصه نخورد.

خورشید گفت : همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد !

شمع گفت : یک عاشق برای خشنودی معشوق خود همه کار میکند و

برای کار خود هیچ توقعی از او ندارد زیرا که شادی او را شادی خود میداند.

خورشید به تمسخر گفت : آهای عاشق فداکار حالا اگر قرار باشد که دوباره

 به وجود آیی دوست داری که چه چیزی شوی؟؟

شمع به آسمان نگریست و گفت : شمع ....دوستدارم دوباره شمع شوم.

خورشید با تعجب گفت : شمع ؟؟

شمع گفت : آری شمع .....دوست دارم شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و شب

پروانه را سحر کنم.

خورشید خشمگین شد و گفت : چیزی بشو مانند من تا سالها زندگی کنی نه این که

یک شبه نیست و نابود شوی !

شمع لبخندی زد و گفت : من دیشب در کنار پروانه به چیزی رسیدم که تو در این همه

 سال زندگیت به آن نرسیدی...... من این یک شب را به همه زندگی و عظمت و

بزرگی تو نمی دهم.

خورشید گفت : تو که دیشب این همه لذت بردی پس چرا گریه میکنی؟؟؟

شمع با چشمانی گریان گفت : من از برای خود گریه نمی کنم اشکم از برای

پروانه است که فردا شب در آن همه ظلمت و تاریکی شب چه خواهد کرد و

 گریست و گریست تا که برای همیشه آرمید.